Dwoje ludzieńków
Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.
Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.
Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.
A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
Zobacz cały wiersz | Ranking: 163 |
Wybierz wiersz:
Mini Ranking:
Gwiazdy, ...
zobacz ranking
Anioł, Do siostry, Com uczynił, żeś nagle pobladła?, Głuchoniema, Dziewczyna, Gdybym Spotkał Ciebie Znowu Pierwszy Raz..., Cmentarz, Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,, ...
zobacz ranking
Dziewczyna, Gwiazdy, Do siostry, Cmentarz, Dwoje ludzieńków, ...
zobacz ranking
Ostatnio wybrane:
Dziewczyna, Dwoje ludzieńków, Gwiazdy, Cmentarz, Com uczynił, żeś nagle pobladła?,
Natalia - zobacz wybrane
Cmentarz, Com uczynił, żeś nagle pobladła?, Dziewczyna, Głuchoniema, Dwoje ludzieńków,
Adam - zobacz wybrane
Dziewczyna, Gwiazdy, Com uczynił, żeś nagle pobladła?,
Rudolf - zobacz wybrane