header photo

Leśmian Bolesław

Wiersze

Dwoje ludzieńków

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Wybierz wiersz:

Mini Ranking:

Dwoje ludzieńków, ...
zobacz ranking

Cmentarz, Dziewczyna, Com uczynił, żeś nagle pobladła?, Do siostry, ...
zobacz ranking

Ostatnio wybrane:

Gwiazdy, Com uczynił, żeś nagle pobladła?, Dwoje ludzieńków, Głuchoniema, Anioł, Dziewczyna,
Gabriel - zobacz wybrane

Głuchoniema, Anioł, Dziewczyna, Dwoje ludzieńków, Gdybym Spotkał Ciebie Znowu Pierwszy Raz..., Do siostry, Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,, Cmentarz,
Zenon - zobacz wybrane

Gdybym Spotkał Ciebie Znowu Pierwszy Raz..., Cmentarz, Gwiazdy, Com uczynił, żeś nagle pobladła?, Dwoje ludzieńków, Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,, Do siostry, Dziewczyna,
Kornel - zobacz wybrane